KENDİMİ İNŞA EDİYORUM

Kendimi İnşa Ediyorum

Pazartesi başlayan diyetler, ay başı gidilen spor salonları, yeni yılda alınan büyük kararlar ve hep başa saran planlar… Eminim hepimiz bu yollardan geçiyoruz. Hem de defalarca. İrili ufaklı planlar. Çoğu yarım kalan. Bir düşün: Kaç kere diyete başladın ama bozdun? Kaç kere spora yazıldın ama gitmedin? Ve kaç defa bunun için kendini suçladın? Yalnız değilsin.

Sorun çoğu zaman irade değil. Sorun, her şeyi sonuç odaklı yaşamaya çalışmak. Sonuca kilitlenince planlar, programlar ve diyetler bozulmaya daha meyilli oluyor. Oysa sonuç yerine yola odaklanmak; anı yaşamak, yolu ve şu anı sevmek çok daha gerçekçi. Çünkü yol dediğimiz şey zaten yürüdükçe oluşuyor. Yılda bir yapılan diyetler, yılda bir başlanan sporlar yerine; hayatın geneline yayılan küçük ama sürdürülebilir alışkanlıklar asıl farkı yaratıyor. İşte onlar senin benliğin oluyor. Ve süreklilik tam olarak böyle kuruluyor.

Beyin ve beden, tehdit altında hissettiğinde değişime direniyor. Sürekli kendini zorlayan, eleştiren, baskılayan biriysen “neden olmuyor” diye kendine kızman çok normal. Bilim bunu stres tepkisiyle açıklıyor. Vücut kendini güvende hissetmediğinde yeni alışkanlıklar oluşturmak zorlaşıyor. Yani mesele tembellik değil, bazen sadece fazla yüklenmek.

• Yapamadıklarından çok yaptıklarına bak• Mükemmel planlar yerine yapılabilir adımlar seç

Çünkü küçük adımlar sinir sistemini sakinleştiriyor. Sakinleşen bir beden de değişime daha açık oluyor.

Alışkanlık

Alışkanlık dediğimiz şey bir günde olmuyor. Beyin tekrar ve tutarlılığı seviyor. Aynı saatte uyanmak, benzer saatlerde yemek yemek, hareketi hayatın doğal bir parçası yapmak… Bunlar kulağa çok basit geliyor. Ama basit olan sürdürülebilir oluyor. Kendimi inşa ederken şunu hedefleme: “En iyisi olayım.” Şunu hedefle: “Devam edebileyim.” Devam edebildikçe zaten dönüşüm başlıyor.

Kendine Alan Açmak

Bir diğer önemli nokta da durabilmek. Sürekli gelişmek zorunda değiliz. Bazen hiçbir şey yapmamak da iyileştirici. Beynin de kas gibi çalıştığını düşün. Dinlenmeden güçlenmiyor. Ve galiba en önemlisi şu: Bu yolculuk bir yarış değil. Herkesin temposu, zemini ve hikâyesi başka. Kendini inşa etmek; başkasına benzemek değil, kendine yaklaşmak.